اصحاب ما را گمان اينست كه معرفت بكسب حاصل مىشود و اگر اعمال فكر و نظر خود كند معرفت او را حاصل شود حضرت انكار اينمعنى كردند و فرمودند كه هر كس دوست دارد كه بهتر از ديگرى باشد در اصابت حق پس چرا ايشان كسب خيرات براى نفس خود نميكند و بعد ازين فرمودند كه : لو استطاع الناس لاحبونا غرض آنست كه فكر و نظر بدون توفيق الهى كس را به حق نميرساند وَ إِنَّ لَنا لَلْآخِرَةَ وَ الْأُولى و بدرستى كه ما راست هر آينه آخرت و دنيا پس عطا ميكنيم در دارين هر چه را كه خواهيم بهر كه خواهيم موافق حكمت و مصلحت فَأَنْذَرْتُكُمْ ناراً تَلَظَّى پس بيم ميكنيم شما را اى آنان كه عدول نموديد از راه حق بآتشى كه زبانه كشد لا يَصْلاها در نيايد در آن آتش بطريق لزوم و دوام إِلَّا الْأَشْقَى الَّذِي كَذَّبَ مگر بدبخت‌ترين كسى كه تكذيب كرد حق را وَ تَوَلَّى و روى بگردانيد از اطاعت حق وَ سَيُجَنَّبُهَا الْأَتْقَى الَّذِي يُؤْتِي مالَهُ و زود باشد كه دور كرده شود از آن آتش پرهيزكارترين مردمان كه ميدهد مال خود را باهل استحقاق و صرف آن در مصارف خير مينمايد يَتَزَكَّى حالكونى كه ميجويد به آن دادن مال پاكى از عصيان را وَ ما لِأَحَدٍ عِنْدَهُ و نيست هيچكس را يعنى و نيست آن كسانى را كه او اعطاء مال خود به آنها كند نزد او مِنْ نِعْمَةٍ تُجْزى از نعمتى كه جزا داده و مكافات كرده شود يعنى اعطاء مال خود نه بواسطهء مكافات حق سابق است بر او و بلكه انفاق ان نميكند إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلى مگر براى طلب رضاى پروردگار خود كه بزرگتر است از آنچه او را وصف ميكنند بنا برين « إِلَّا ابْتِغاءَ وَجْهِ رَبِّهِ الْأَعْلى » بتقدير « ما ينفق الا ابتغاء وجه ربه الاعلى » است وَ لَسَوْفَ يَرْضى و هر آينه زود باشد كه خوشنود شود به آنچه خداى تعالى بوى دهد مخفى نماند كه در تفاسير عامه و خاصه وارد شده كه اين سوره دربارهء ابو الدحداح نازل شده چنانچه صاحب مجمع البيان گفته كه واحدى از عكرمه و عكرمه از ابن عباس نقل كرده كه سبب نزول آيات اين سوره آن بود كه در خانهء مردى از انصار